Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Συλλειτουργούσε με αγίους «Ο όσιος Γεώργιος της Δράμας»

Συλλειτουργούσε με αγίους αλλά και ο ίδιος εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη ενώ ήταν στη Δράμα!

10 Μαΐου 2018
Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης (1901-1959), Πόντιος στην καταγωγή, εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Δράμας το 1930, όπου ανέπτυξε ως ιερομόναχος και εξομολόγος μεγάλη πνευματική δρα στηριότητα.
Ως λειτουργός ζούσε υπερφυσικές καταστάσεις, που ήταν απόρροια της οσιακής του βιοτής. “Δυνα μώστε την πίστη σας”, συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά, “και προσπαθήστε να προσηλώνεστε στα τελούμενα κατά τη θεία λειτουργία, ώστε ν’ αξιώνεστε να βλέπετε τα μεγαλεία του Θεού, το Άγιο Πνεύμα να κατεβαίνει στην αγία τράπεζα…”.
Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης (1901-1959).
Όταν θα λειτουργούσε, σηκωνόταν γύρω στα με σάνυχτα για να προσευχηθεί και να ετοιμαστεί για το μέγα μυστήριο. Ήταν ακούραστος και ιεροπρε πής. Δεν βιαζόταν, και στεκόταν μπροστά στην αγία τράπεζα σαν αναμμένη λαμπάδα.
Κάποτε, ενώ ο γέροντας μνημόνευε ονόματα στην αγία πρόθεση, μια χριστιανή άκουγε αδύνατες και άσχημες φωνές να επαναλαμβάνουν κοροϊδευτικά τα ονόματα. Ήταν οι δαίμονες, που θορυβούσαν για να σταματήσει η μνημόνευση.
Στην προσκομιδή διάβαζε πολλά ονόματα. Ορι σμένα τα σημείωνε, είτε ζωντανών είτε νεκρών, κι ενημέρωνε διακριτικά τους συγγενείς τους για τα προβλήματά τους ή για τον τρόπο που πέθαναν, ώ στε να τελέσουν μνημόσυνα, λειτουργίες και ελεημοσύνες.
Σε μιαν αγρυπνία, στο ναό του αγίου Μηνά στη Θεσσαλονίκη, πνευματικά του παιδιά είδαν τον γέ ροντα Γεώργιο, αν και ήταν απών, να συλλειτουργεί με τον εφημέριο του ναού. Θαύμασαν οι πιστοί για τη μυστική παρουσία του, με την οποία ήθελε να τους ενισχύσει στον κόπο της αγρυπνίας.
Ο πατήρ Γεώργιος επικοινωνούσε με τον αόρατο πνευματικό κόσμο. Η επαφή του αυτή με τους αγί ους ήταν εντονότερη την ώρα της θείας λατρείας. Συχνά συλλειτουργούσε με άγιους. “Σπάνια λει τουργώ μόνος”, έλεγε με απλότητα. “Σήμερα είχαμε τον τάδε άγιο συλλειτουργούντα”.
Σε μια λειτουργία όλο το εκκλησίασμα άκουσε έναν δυνατό θόρυβο στο άγιο βήμα. Στη συνέχεια είδαν το πρόσωπο του γέροντα αλλοιωμένο και φω τεινό. “Είχαμε ουράνιους επισκέπτες”, εξήγησε αργότερα· “τον άγιο Μηνά, τον άγιο Γεώργιο, τον άγιο Νικόλαο…”.
Άλλη φορά, στο τέλος της θείας μυσταγωγίας, είπε συγκινημένος: “Είχαμε μουσαφιρέους, τον άγιο Νικόλαο και τον άγιο Ιωάννη· αυστηρός μουσαφί ρης ο τίμιος Πρόδρομος”. Κάθε φορά που θύμιαζε την εικόνα του, έτρεμε το χέρι του.
Όταν συλλειτουργούσε με αγίους, στην απόλυση συνήθιζε να τους μνημονεύει, και τότε η συγκίνηση και η χαρά του ήταν απερίγραπτες.
Την παραμονή του ελληνοϊταλικού πολέμου έκλαιγε συνεχώς.
– Τί έχεις γέροντα και κλαις; τον ρωτούσαν.
– Έμεινα ορφανός, απαντούσε εκείνος. Έφυγε η Παναγία με τον άγιο Γεώργιο στο μέτωπο.
Ευλαβείς χριστιανοί τον έβλεπαν την ώρα της θεί ας λειτουργίας να μην πατάει στη γη. Έτσι, σε μια νυχτερινή λειτουργία, την ώρα που διάβαζε το Ευ αγγέλιο, τον είδαν να είναι υψωμένος από το έδα φος. Σε άλλη θεία λειτουργία, την ώρα της μεγάλης εισόδου, τον είδαν πάλι να βαδίζει στον αέρα, να σταματάει στο κέντρο του ναού μια σπιθαμή ψηλό τερα από το δάπεδο και τέλος, μπαίνοντας στο άγιο βήμα, ν’ ακουμπάει στο έδαφος.
Κάποτε ένας επισκέπτης, αυτόπτης μάρτυρας πα ρόμοιων γεγονότων, τα διηγήθηκε στους άλλους πι στούς. Τον κάλεσε τότε ο γέροντας, του έδωσε ένα χαστούκι(!) και του είπε αυστηρά:
– Ό,τι βλέπεις δεν θα το λες σε άλλον!
Μια γυναίκα, μετά από κάποια μυσταγωγία, του είπε:

– Σε είδα, γέροντα, να λάμπεις δυνατά.
Κι εκείνος ταπεινά αποκρίθηκε:
– Είμαι άξιος εγώ να λάμπω; Ο Χριστός είναι άξιος. Ίσως η δική του λάμψη να έπεφτε πάνω μου…

Από το βιβλίο του Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, «Ο όσιος Γεώργιος της Δράμας» (έκδοση Ιεράς Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα), Δράμα.
http://www.pemptousia.gr/2018/05/sillitourgouse-me-agious-alla-ke-o-idios-emfanistike-sti-thessaloniki-eno-itan-sti-drama/

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Το περιβάλλον ενώνει και τελικά συγχωνεύει τις θρησκείες!



Στην Αθήνα Εβραίοι, μουσουλμάνοι και ινδουιστές από όλον τον πλανήτη
– Τι ετοιμάζει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Συγχώνευση θρησκειών με τις «ευλογίες» του περιβάλλοντος
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει ονομαστεί και «πράσινος Πατριάρχης» λόγω των δράσεων του, στο πλαίσιο της Ατζέντας 2030.
Δεν σταματάει να δείχνει τις… ευαισθησίες σ’ αυτόν τον τομέα αφού από τις 5-8 Ιουνίου διοργανώνει Διεθνές Οικολογικό Συμπόσιο στην Αθήνα και τα νησιά του Σαρωνικού με τίτλο «Προς μία πιο πράσινη Αττική: Συντηρώντας τον πλανήτη και προστατεύοντας τους κατοίκους του».
Διαβάζουμε στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»:


Όπως ενημερώνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο το συμπόσιο διοργανώνεται:

«για να διερευνήσει τα επείγοντα περιβαλλοντικά προβλήματα της Ελλάδας, εξετάζοντας συνάμα τις σχέσεις μεταξύ οικολογίας και οικονομίας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο των πιεστικών κοινωνικών και περιβαλλοντικών προκλήσεων της εποχής μας. Το συμπόσιο θα εξετάσει επίσης τις συνέπειες της αναγκαστικής μετανάστευσης υπό το πρίσμα της φιλοξενίας, που η Κυβέρνηση και ο λαός της Ελλάδας επεκτείνουν και στους πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή και αλλού. Στόχος και σκοπός του συμποσίου είναι να επιβεβαιώσουμε μια συνεργατική ανταπόκριση στην οικολογική κρίση, υποστηρίζοντας παράλληλα έναν βιώσιμο πλανήτη ως ιερή κληρονομιά για όλους τους ανθρώπους και ειδικά για τα παιδιά μας».

Το διεθνές οικολογικό συμπόσιο πρόκειται να τιμήσει με την παρουσία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ενώ στην εναρκτήρια συνεδρία του θα παραστεί ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος.

Θα συμμετάσχουν περίπου 200 άτομα, ανάμεσά τους ηγετικές προσωπικότητες από τον χώρο της πολιτικής, της οικολογίας και της θρησκείας. Τις εργασίες του συμποσίου θα παρακολουθήσουν επίσης θεολόγοι και κληρικοί, επιστήμονες και δημοσιογράφοι, πολιτικοί και ΜΚΟ, Πανεπιστημιακοί Καθηγητές και φοιτητές, επιχειρηματίες και ακτιβιστές, οικονομολόγοι αλλά και πρόσφυγες. Επί πλέον, στους ομιλητές συμπεριλαμβάνονται Χριστιανοί, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ινδουιστές «επιστήμονες», ενώ οι σύνεδροι προέρχονται από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Τουρκίας, της Βρετανίας και άλλων Ευρωπαϊκών Κρατών, των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά, καθώς και από την Ινδία και την Αφρική.
Υπενθυμίζεται ότι εδώ και χρόνια ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναγνωρίζεται διεθνώς ως «ο Πράσινος Πατριάρχης».
Αναρωτιόμαστε αν θα γίνει αναφορά στον Χριστό! Μάλλον όχι καθώς για το περιβάλλον θα έρθουν… «ειδικοί» επιστήμονες των μουσουλμάνων, των Εβραίων, των Βουδιστών κτλ.
Το περιβάλλον ενώνει και τελικά συγχωνεύει τις θρησκείες!
Ο Πατριάρχης, σύμφωνα με όσα σχολιάζονται, αναδεικνύει τις θρησκευτικές και πνευματικές ρίζες της οικολογικής κρίσης!
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει διοργανώσει οικολογικά συνέδρια σε ευαίσθητες περιοχές του Πλανήτη όπως στον Αμαζόνιο (2006), στον Δούναβη( 1999), στην Αρκτική (2007), στον Μισσισιπή (2009) και τώρα ήρθε η ώρα της Αθήνας.
Τελικά το καινούριο κριτήριο «αγιοποίησης» θα είναι η συνεισφορά στην «προστασία τους περιβάλλοντος». Ούτε λόγος για Χριστό!
«Τριβέλι Πᾶνος»
ΣΧΟΛΙΟ: Η απόλυτη κατάργηση τής εκκλησίας από τόν κλήρο της λίγο πρίν έορτάσουμε τά γενέθλιά της. Η επιλογή τής εορτής τής Πεντηκοστής δέν είναι τυχαία, όπως καί στήν περίπτωση τής ψευδοσυνόδου.. Ενα άλλο Πνεύμα παίρνει τήν θέση τού Αγίου Πνεύματος. Μιά άλλη ενότης επιδιώκεται νά εξουσιάσει καί τόν πιστό όπως εξουσιάζει ήδη τόν αδιάφορο καί άθεο.
Ποιά είναι ακριβώς η "πράσινη" πλάνη; Μάς διδάσκει τό Ευαγγέλιο:  Σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας καὶ τώρα λέει, καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά; Ἐπειδὴ ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Πατέρα τοὺς εἶχε παραλάβει ἀπὸ Ἐκεῖνον ὡς ἀκατέργαστο ὑλικὸ κι ὁ ἴδιος τούς ἐπεξεργάστηκε καὶ τοὺς λύτρωσε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Καὶ τώρα τοὺς παραδίδει ξανὰ καλλιεργημένους καὶ λυτρωμένους στὸν Πατέρα Του. Ἑπομένως ὅσα εἶναι τοῦ Πατέρα εἶναι δικά Του κι ὅσα εἶναι δικά Του, εἶναι καὶ τοῦ Πατέρα.
«᾿Εγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι» (Ἰωάν. ιζ' 9). Μήπως αὐτὸ σημαίνει πώς ὁ Κύριος δὲν προσεύχεται γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, ἀλλά μόνο γιὰ τοὺς μαθητές Του; οἱ μαθητὲς ἦταν ἡ καλὴ γῆ, ὅπου ὁ οὐράνιος Σπορέας ἔσπειρε τὸ σωστικό Του σπόρο. Γιὰ τὸν ἀγρό αὐτόν, πού ὁ ἴδιος ὁ Σπορέας καλλιέργησε κι ἔσπειρε, προσευχήθηκε στὸ πρῶτο μέρος.
Ὁ Κύριος τὸ ἔκανε αὐτὸ γιὰ νὰ μᾶς διδάξει πώς πρέπει νὰ ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ ταπεινοφροσύνη μόνο αὐτὰ πού μᾶς εἶναι ἀπαραίτητα. Μέσα στὴν ἀκαλλιέργητη καὶ ἄγονη γῆαὐτοῦ τοῦ κόσμου, ὁ ἴδιος διάλεξε ἕνα μικρὸ ἀγρό, τὸν περιέφραξε κι ἔσπειρε ἐκεῖ τὸν πολύτιμο σπόρο. Καθὼς ὁ σπόρος αὐτὸς ἀναπτύσσεται καὶ καρποφορεῖ, ὁ ἀγρὸς μεγαλώνει κι ὁσπόρος ποὺ θὰ σπαρεῖ θὰ εἶναι περισσότερος. Ἑπομένως δὲν εἶναι φυσικὸ γιὰ τὸ γεωργὸ νὰ προσεύχεται μόνο γιὰ τὸν περιφραγμένο, καλλιεργημένο καὶ σπαρμένο ἀγρό κι ὄχι γιὰ τὸν ἄγονο κι ἀκαλλιέργητο;
 Σὲ κάθε περίπτωση ὁ Κύριος δὲν μπορεῖ νὰ προσευχήθηκε στὸν Πατέρα Του μόνο γιὰ τοὺς μαθητές Του, ἀλλά ὅπως θὰ δοῦμε ἀργότερα, καὶ περὶ τῶν πιστευὸντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ. Καὶ πάλι ὅμως ὄχι γιὰ ὅλους τούς ἄγονους κι ἀκαλλιέργητους ἀγροὺς τοῦ κόσμου, ἀλλά μόνο γιὰ τὸν διευρυμένο ἀγρό, ὅπου οἱ μαθητὲς θὰ σπείρουν τὸν πολύτιμο σπόρο τοῦεὐαγγελίου.
 Ὁ Κύριος δέν ζητεῖ μάταιη δόξα, κενή, ζητεῖ τὴ δόξα Του ἀπό τούς καρποὺς Του -τοὺς μαθητές Του- πού τὸν ἀκολούθησαν μὲ πίστη καὶ καλὰ ἔργα, μὲ ἀγάπη καὶ ζῆλο. 
«Νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς» (Ἰωάν. ιζ' 13). Τί εἴδους χαρὰ εἶναι αὐτή; Εἶναι ἡ χαρὰ πού ἔχει ὁ ὑπάκουος γιὸς ὅταν ἐκπληρώνει τὸ θέλημα τοῦ πατέρα του. Εἶναι ἡ χαρὰ τοῦ εἰρηνοποιοῦ, πού ἡ δική του ἐσωτερικὴ καὶ θεϊκὴεἰρήνη δὲν μπορεῖ νὰ διαταραχθεῖ ἀπὸ τὰ παραληρήματα αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ χαρὰ τοῦ νοικοκύρη, πού ἀφοῦ καθάρισε τὸν ἀγρό του, τὸν ὄργωσε καὶ τὸν ἔσπειρε, ὕστερα βλέπει τὸν καρπὸ ν' ἀναπτύσσεται, νὰ ὡριμάζει καὶ ν' ἀποδίδει. Εἶναι ἡ χαρὰ τοῦ νικητή, πού κατατρόπωσε ὅλους τούς ἐχθρούς του καὶ χάρισε τὴ δύναμη τῆς νίκης στοὺς φίλους του, γιὰ νὰ 'ναι νικητὲς ὡς τὸ τέλος τοῦ χρόνου. Εἶναι τελικὰ ἡ χαρὰ τῆς ἁγνῆς καὶ θεοφίλητης καρδιᾶς, ἡ χαρὰ αὐτὴ πού εἶναι ζωή, ἀγάπη καὶ δύναμη. Τέτοια χαρὰ εἶναι στὴν πληρότητά της ἐκείνη πού ζητοῦσε ὁ Κύριος γιὰ τοὺς μαθητὲς Του προτοῦ ἀναχωρήσει ἀπὸ τὸν κόσμο.
Καί ιδού η αρχαία πλάνη μέ νέο ένδυμα φωτός:Πολλοὶ νεωτεριστὲς στὴ διαδρομὴ τῆς Ἱστορίας, φυσιωμένοι ἀπὸ τὶς γνώσεις καὶ τὴν ἔπαρσή τους, προσπάθησαν μὲ τὶς θεωρίες τους νὰ φέρουν τὴν εὐτυχία στὸ ἀνθρώπινο γένος μὲμιὰ κίνηση, κάνοντας ἔκκληση σ' ὁλόκληρο τὸν κόσμο. οἱ προσπάθειές τους ὅμως γρήγορα ἐκμηδενίστηκαν καὶ χάθηκαν σὰν φουσκάλες τοῦ νεροῦ, ἀφήνοντας τὸν ἀπατημένο κόσμο σὲἀκόμα μεγαλύτερη δυστυχία.

 καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν.
Γεν. 2,7                     Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπον με χώμα από την γην (χοϊκόν) και ενεφύσησεν στο πρόσωπον αυτού πνεύμα ζων, την αθάνατον ψυχήν·

                                    Ο Θεός βάζει τον άνθρωπο στον κήπο της Εδέμ
Γεν. 2,8             Καὶ ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε.
Γεν. 2,8                     Διέταξε δε ο Θεός και εφύτρωσε και εβλάστησεν εις την περιοχήν της Εδέμ προς ανατολάς κήπος, ο παράδεισος, και εκεί ετοποθέτησε τον άνθρωπον, τον οποίον έπλασε.
Γεν. 2,9             καὶ ἐξανέτειλεν ὁ Θεὸς ἔτι ἐκ τῆς γῆς πᾶν ξύλον ὡραῖον εἰς ὅρασιν καὶ καλὸν εἰς βρῶσιν καὶ τὸ ξύλον τῆς ζωῆς ἐν μέσῳ τοῦ παραδείσου καὶ τὸ ξύλον τοῦ εἰδέναι γνωστὸν καλοῦ καὶ πονηροῦ.
Γεν. 2,9                     Εκαμε δε ο Θεός να βλαστήσουν από την γην όλα τα είδη των δένδρων, τα οποία είναι ωραία εις την όρασιν, ευχάριστα εις την γεύσιν και θρεπτικά, καθώς επίσης διέταξε και εφύτρωσε το δένδρον της ζωής εν μέσω του παραδείσου και το δένδρον της γνώσεως του καλού και του κακού.


Αμέθυστος
https://amethystosbooks.blogspot.gr/

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Τι είναι ελευθερία, ποιος είναι τελικά ο δούλος και ποιος ο ελεύθερος δούλος Του Χριστού;


Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Κάνε μας δούλους Σου το ταχύτερο δυνατόν


Η μεγάλη είδηση που καθημερινά ευαγγελίζεται στον κόσμο ο χριστιανισμός, είναι ότι ένα πράγμα αξιολογείται πλήρως ως προς την αξία του, αν κρίνεται όχι κατά τα εξωτερικά φαινόμενα, αλλά κατά την ουσία του.
Να αξιολογείτε τα πράγματα, όχι ανάλογα με το χρώμα και το σχήμα τους, αλλά ανάλογα με το νόημά τους. Να αξιολογείτε τον κάθε άνθρωπο όχι κατά την ιδιότητα και την περιουσία του, κατ’ όψιν δηλαδή, αλλά κατά την καρδιά του – εκεί, όπου τα αισθήματα, ο νους και η βούληση του ενώνονται.
Με αυτό το μέτρο (που αποτελεί πάντοτε ένα νέο δίδαγμα για τον κόσμο), εκείνος που εξωτερικά είναι υποδουλωμένος δεν είναι δούλος, και εκείνος που έχει εξωτερική -σωματική- ελευθερία, δεν είναι ελεύθερος.
Ανάλογα με την κοσμική κατανόηση, δούλος είναι αυτός ο οποίος απολαμβάνει ελάχιστα τον κόσμο και ελεύθερος αυτός ο οποίος απολαμβάνει πολύ τον κόσμο.
Όμως, κατά τη χριστιανική αντίληψη, δούλος είναι εκείνος ο οποίος απολαμβάνει ελάχιστα από τον ζώντα Χριστό, ενώ ελεύθερος είναι εκείνος ο οποίος απολαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερο τον ζώντα Χριστό. Επίσης, σύμφωνα με την κοσμική κατανόηση των όρων, δούλος είναι όποιος συνήθως δεν κάνει το δικό του θέλημα, αλλά κάνει το θέλημα των άλλων- ενώ ελεύθερος είναι όποιος συνήθως κάνει το δικό του θέλημα και σπανιότερα το θέλημα των άλ.
 Κατά τη χριστιανική αντίληψη, δούλος είναι εκείνος που συνήθως κάνει το δικό του θέλημα και λιγότερο συχνά το θέλημα του Θεού- ενώ ελεύθερος άνθρωπος είναι εκείνος που κάνει το θέλημα του Θεού πιο συχνά απ’ ο,τι το δικό του.
Το να είσαι δούλος Κυρίου είναι η μόνη ελευθερία που αξίζει για τον άνθρωπο και η μόνη αληθινή- ενώ το να είσαι δούλος του κόσμου και του εαυτού σου, δούλος των παθών και της αμαρτίας, είναι η μόνη μοιραία σκλαβιά. Ένας άνθρωπος μπορεί, αναλογιζόμενος τους βασιλιάδες στο θρόνο τους, να σκεφθεί: άραγε υπάρχουν άλλοι άνθρωποι πιο ελεύθεροι απ’ αυτούς σ’ όλη τη γη;
Κι όμως, πολλοί βασιλιάδες ήταν οι πιο ποταποί και οι πιο ανάξιοι δούλοι στη γη! Για τους αλυσοδέσμιους χριστιανούς στα μπουντρούμια, μπορεί ένας άνθρωπος να σκεφθεί: άραγε υπάρχουν σκλάβοι πιο δυστυχισμένοι απ’ αυτούς σε όλη τη γη;
Κι όμως, οι χριστιανοί μάρτυρες στις φυλακές ένιωθαν ελεύθεροι άνθρωποι και έσφυζαν από πνευματική, χαρά! Έψαλλαν ψαλμούς και ανέπεμπαν προσευχές δοξολογίας κι ευγνωμοσύνης προς το Θεό. Η ελευθερία που είναι συνυφασμένη, με τη λύπη, και τη δυστυχία, δεν είναι ελευθερία, αλλά δουλεία. Μόνον η ελευθερία εν Χριστώ συνυφαίνεται μέ την ανεκλάλητη χαρά. Η άληκτη χαρά: αυτή είναι η σφραγίδα της αληθινής ελευθερίας.
Κύριε Ιησού, ο Μόνος Αγαθός Κύριος, που χορηγείς την ελευθερία όταν μας κάνεις δέσμιους σε Σένα, κάνε μας δούλους Σου το ταχύτερο δυνατόν, ώστε να πάψουμε να είμαστε δούλοι σε αδυσώπητους και ανελεήμονες αφέντες.
Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα και τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας. Αμήν.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Οχρίδας, Εκδ. ΑΘΩΣ, σ. 150  
http://www.orthodoxia.online/2018/05/18/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CE%AF%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B5-%CE%BC/

Ο λαϊκός αγιογράφος, καλλιτέχνης και Άγιος μαζί.

Φωτογραφία της Vasiliki Theoharidu.

Ο λαϊκός αγιογράφος, καλλιτέχνης και Άγιος μαζί..
"Να ζωγραφίσεις μια Εκκλησία ή ένα κόνισμα μονάχα,είναι τέχνη ιερή,όχι τέχνη σαν τις άλλες.Ο χριστιανός ζωγράφος δεν ξεχωρίζει από τον καλόγερο,κι ας ζει μέσα στις πολιτείες, κι ας έχει πάρε -δώσε με τον κόσμο. Όπως γονατίζει ο καλόγερος και κάνει την προσευχή του στο Θεό,έτσι κι ο αγιογράφος καθιζει στο σκαμνί του και πιάνει τα κοντύλια του να ζωγραφίσει. Προσευχή είναι κι αυτουνού η δουλειά, μόνο που αντί να μουρμουρίζει τα λόγια του,τα ζωγραφίζει.Πρέπει λοιπόν να έχει αγνή καρδιά, γλώσσα αμολευτη από αισχρά ,και χέρια παστρικα .Πριν να πιάσει τις μπογιές χρέος έχει να ετοιμαστεί,να νηστεψει, να διαβάσει τα συναξαρια του Αγίου που θα στορισει και να μπει μέσα στη ζωή του και στα μαρτύρια του. Η ψυχή του πρέπει να είναι καθαρή σαν το κρύσταλλο, και τότε μόνο θα πέσει απάνω του η Θεία Χάρη και θα κατέβει απ το κοντυλι του η Αγία εικόνα.Δεν εχει εδώ να καυκηθει ο ζωγράφος με το έργο του,ούτε να βάλει μέσα σ αυτό πράματα ή φροντίδες από την ζωή του,όπως κάνουν άλλοι..Εδώ η εικόνα είναι χάρισμα του Θεού κι ο ζωγράφος είν ο αγωγός της πνοής Του. Για τούτο ο ζωγράφος δεν θα βάλει ποτέ τ'όνομά του στην εικόνα, ούτε θα διαλαλησει μια δόξα που δεν είναι δική του.Κι αν γίνει εξαίρεση από τούτο ,τ όνομα του θα τό'χει βάλει σε καμιά γωνία,όχι για τη δόξα του μέσα στον κόσμο παρά σα δέηση στα πόδια του Κυρίου..
Παντελή Πρεβελάκη "Το χρονικό μιας πολιτείας.
Στην εικόνα
Ανδρέα Ριτζου ,ο πρώτος χρονολογικά από τους μεγάλους κριτικούς ζωγράφους, Ενθρονη Παναγία.Πάτμος Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Τεχνοτροπία σύμφωνα με τη Βυζαντινή παράδοση.Ο μαρμαρινος θρόνος είναι η πρώτη ,δειλή ιταλική επίδραση.


https://www.facebook.com/groups/94713830565/

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Δοξάζω τόν Θεό πού δώρησε στόν ἄνθρωπο τά γράμματα, γιά νά γράφει στό χαρτί τόν ἀναστεναγμό του. Φώτης Κόντογλου

Φωτογραφία του χρήστη Εκκωφαντική Σιωπή.

Δοξάζω τόν Θεό πού δώρησε στόν ἄνθρωπο τά γράμματα, γιά νά γράφει στό χαρτί τόν ἀναστεναγμό του.

Καθόμουνα καί δούλευα σέ μιά τέτοια ἄκερδη δουλειά, στεναχωρεμένος ἀπό κάθε τι, σέ καιρό πού οἱ ἄλλοι κοιτάζανε μέρα-νύχτα νά μαζέψουνε χρυσάφι, νά καλοπεράσουνε. Στα βουνά βούϊζε ὁ ἄνεμος, περνούσανε ἀπό πάνω μου νέφελα ὀργισμένα. Κ' ἐγώ τρύπωνα στό θαλάμι μου καί φχαριστοῦσα τόν Θεό, σάν καί κεῖνον τόν στρατοκόπο πού γλύτωσε ἀπό τούς ληστές. Ἀκουμποῦσα τό κεφάλι στήν ἀπαλάμη μου καί πήγαινα σέ τόπους ἀγαπημένους, δίχως νά γνοιαστῶ πώς τριγύριζε ὄξ' ἀπό τήν πόρτα μου ὁ κροκόδειλας ὁ φθόνος κ' ἡ ἀλλήθωρη ἀλεπού ἡ ἀχαριστία.

Τά γραψίματά μου εἶναι χαρούμενα καί φτυχισμένα. Ὡστόσο σοῦ λέγω πώς δέ γράφω μέ μελάνι, παρά μέ δάκρυα γράφω. Κανένας δέ μέ βοήθησε σε τοῦτον τόν κόσμο, ἐχτός ἄν εἶναι βοήθεια τά λόγια...

Φώτης Κόντογλου

https://www.facebook.com/ekkofantikisiopi/

Ἀναλήφθηκε ψηλά στὸ μυστικὸ θυσιαστήριο τῆς Ἁγίας καὶ Ζωοποιοῦ Τριάδος..

.


Οἱ ἀπόστολοι ἦταν αὐτόπτες μάρτυρες τοῦ κηρύγματος τοῦ Χριστοῦ, τῶν θαυμάτων Του κι ὅλων ἐκείνων πού ἔγιναν στὴ διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του, ὅλων αὐτῶν στὰ ὁποῖα θεμελιώθηκε ἡ σωτηρία μας. Ἄκουσαν, εἶδαν, συμμετεῖχαν στὴν Ἀλήθεια. Ἦταν οἱ πρῶτοι πού μπῆκαν στὸ πλοῖο τῆς σωτηρίας, γιὰ νὰ γλιτώσουν ἀπὸ τὸν κατακλυσμὸ τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ μπορέσουν νὰ βάλουν κι ἄλλους στὸ πλοῖο γιὰ νὰ τοὺς σώσουν. Ὁ νοῦς τους ἀπαλλάχτηκε ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια κι οἱ καρδιὲς τους καθαρίστηκαν ἀπὸ τὰ πάθη. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τούς διαβεβαίωσε γι’ αὐτό: «ἤδη ὑμεῖς καθαροί ἐστε διὰ τὸν λόγον ὃν λελάληκα ὑμῖν» (Ἰωάν. ιε’ 3). Κι ἦταν μάρτυρες ὄχι μόνο τῶν ἐξωτερικῶν πραγμάτων, πού μποροῦσαν νὰ δοῦν, ν’ ἀκούσουν, νὰ ἐρευνήσουν καὶ ν’ ἀγγίξουν σχετικὰ μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἦταν μάρτυρες καὶ τῆς ἐσωτερικῆς ἀναγέννησης καὶ ἀνακαίνισης τοῦ ἀνθρώπου, μὲ τὴ μετάνοια καὶ τὴν κάθαρση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Τὸ εὐαγγέλιο δὲν ἀνοίχτηκε μόνο μπροστὰ στὰ μάτια καὶ τ’ αὐτιά τους, ἀλλά καὶ μέσα τους, στὴν καρδιὰ καὶ τὸ νοῦ τους. Στὰ τρία χρόνια πού ἦταν μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, στὴν καρδιὰ καὶ τὸ νοῦ τους ἔγινε ὁλόκληρη ἐπανάσταση.
Ἡ ἐπανάσταση αὐτὴ συνίστατο στὴν ὀδυνηρὴ διαδικασία θανάτου τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, καὶ στὴν ἀκόμα πιὸ ὀδυνηρὴ γέννηση μέσα τους τοῦ νέου, τοῦ καινοῦ ἄνθρωπου. Πόσους νεκρικοὺς πόνους δοκίμασε ἡ ψυχὴ τους ὡσότου ἀναγεννηθοῦν, φωτιστοῦν καὶ μπορέσουν τελικὰ ν’ ἀναφωνήσουν: «ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι μεταβεβήκαμεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν» (Α’ Ἰωάν. γ’ 14); Πόσος χρόνος, πόσος κόπος, πόση ἀμφιβολία, φόβος, ἀγωνία, περιπλάνηση καὶ ἔρευνα, ὥσπου νὰ γίνουν ἀληθινοὶ καὶ πιστοὶ μάρτυρες τῶν σωματικῶν παθῶν, τοῦ θανάτου καὶ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, καθὼς καὶ τῶν δικῶν τους πνευματικῶν παθῶν, τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀνάστασής τους; Ἐκεῖνο τὸν καιρὸ βέβαια οἱ ἀπόστολοι δὲν ἦταν ἀρκετὰ ὥριμοι καὶ πνευματικὰ σταθεροί.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος συνέχισε νὰ τοὺς καθοδηγεῖ σὰν παιδιὰ καὶ νὰ τοὺς ἐνθαρρύνει τὴ στιγμὴ τοῦ χωρισμοῦ μὲ τὰ λόγια: «Οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανοὺς» (Ἰωάν. ιδ’ 18). Γι’ αὐτὸ κι ἔμεινε μαζί τους σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του «οἷς καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. α’ 3). Καὶ τελικά τούς ὑποσχέθηκε νὰ τοὺς στείλει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δύναμιν ἐξ ὕψους.
«᾿Εξήγαγε δὲ αὐτοὺς ἔξω ἕως εἰς Βηθανίαν, καὶ ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν». (Λουκ. κδ’ 50-51). Τί μεγαλειώδης, τί συγκινητικὴ ἀναχώρηση ἀπὸ τὴ γῆ! Ἐκεῖ στὴν ἄκρη τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, μὲ θέα τὸ λόφο ὅπου ὁ νεκρὸς Λάζαρος ἀναστήθηκε καὶ ξαναγύρισε στὴν πρόσκαιρη αὐτὴ ζωή, ὁ ἀναστημένος Κύριος ἀναλήφθηκε στὰ ἄπειρα ὕψη τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανό, ὄχι στ’ ἄστρα, μὰ πάνω ἀπ’ αὐτά. Δὲν πῆγε κοντὰ στοὺς ἀγγέλους, ἀλλά πάνω ἀπ’ αὐτούς, πάνω ἀπὸ τὶς οὐράνιες δυνάμεις, πάνω ἀπό τούς χοροὺς τῶν ἀθανάτων κι οὐράνιων ὑπάρξεων, πάνω ἀπ’ ὅλα τὰ παραδείσια ἐνδιαιτήματα τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἁγίων.
Ἀναλήφθηκε ψηλά, ἐκεῖ πού δὲν τὸν φτάνουν τὰ μάτια τῶν Χερουβίμ, στὸ θρόνο τοῦ Οὐράνιου Πατέρα, στὸ μυστικὸ θυσιαστήριο τῆς Ἁγίας καὶ Ζωοποιοῦ Τριάδος. Τὰ μέτρα πού ἒχουν αὐτὰ τὰ ὕψη δὲν ὑπάρχουν στὸ δημιουργημένο κόσμο. Τὸ μόνο συγκρίσιμο μέγεθος ἴσως εἶναι τὸ βάθος ὅπου ἒριξε ἡ ὑπερηφάνεια τὸν Ἑωσφόρο, ὁ ὁποῖος ἀποστάτησε ἀπὸ τὸν Θεό. Τὸ βάθος ὅπου ὁ Ἑωσφόρος θέλει νὰ ρίξει ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος.
Ὁ Κύριος Ἰησοῦς μᾶς ἔσωσε ἀπὸ τὸν ἀτέλειωτο αὐτὸ ὄλεθρο. Κι ἀντὶ γιὰ τὰ βάθη τῆς ἀβύσσου, μᾶς ἀνάστησε στὰ θεία ὕψη τοῦ οὐρανοῦ. Γιὰ δυὸ λόγους μᾶς ἀνάστησε: Πρῶτο ἐπειδὴ ὁ ἴδιος ἀναστήθηκε ὡς ἄνθρωπος κατὰ σάρκα, ὅπως εἴμαστε κι ἐμεῖς· καὶ δεύτερο ἐπειδὴ δὲν ἀναστήθηκε γιὰ δική Του χάρη ἀλλά γιά μᾶς, γιὰ νὰ μᾶς ἀνοίξει τὸ δρόμο τῆς εἰρήνευσης μὲ τὸν Θεό. Ἀναλήφθηκε μὲ τὸ ἀναστημένο σῶμα Του, ἐκεῖνο πού οἱ ἄνθρωποι εἶχαν σκοτώσει κι εἶχαν θάψει στὴ γῆ. Τοὺς εὐλόγησε μὲ τὰ χέρια Του, πού ἔφεραν τὰ σημάδια ἀπὸ τὰ καρφιά.
Εὐλογημένε, πολυεύσπλαχνε Κύριε, πόσο μεγάλο εἶναι τὸ ἒλεός Σου! Ἡ ἱστορία τῆς ἔλευσής Σου στὸν κόσμο ξεκίνησε μὲ εὐλογία καὶ τελειώνει μὲ εὐλογία. Ὅταν ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ ἀνάγγειλε τὴν ἐλευσή Σου στὸν κόσμο, χαιρέτησε τὴν Παναγία Μητέρα Σου μὲ τὰ λόγια: «Χαῖρε, κεχαριτωμένη… εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί!» (Λουκ. α’ 28). Τώρα πού ἀποχαιρετᾶς ἐκείνους πού πίστεψαν σὲ Σένα, ἄνοιξες διάπλατα τὰ χέρια Σου καὶ τοὺς ἔδωσες τὴν εὐλογία Σου. Ὦ, ὑπερευλογημένε! Ὦ, Πηγὴ κάθε εὐλογίας! Εὐλόγησε καί μᾶς, ὅπως εὐλόγησες τοὺς ἀποστόλους Σου!
αγίου Νικολάου Αχρίδος


Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2018/05/blog-post_17.html#ixzz5FmnYaJDW
https://amethystosbooks.blogspot.gr/

Η αλλαγή

20150502-2

Ο Χριστιανός αλλάζει τον παραμορφωμένο νου με νου Χριστού, την παραμορφωμένη καρδιά του με καρδιά και ευσπλαχνία Χριστού, το παραμορφωμένο ήθος του με ήθος Χριστού.

Γέροντας Γεώργιος Γρηγοριάτης (Καψάνης)    

http://www.pemptousia.gr/rimata_zois/rimata-zois-i-allagi/